کاترین کاتز در مورد سلامتی خود همه چیز را درست انجام داد.

او در وزن سالمی بود. او درست غذا خورد. او مشروب نمی خورد و سیگار نمی کشید. او هفته ای سه بار به پیلاتس می رفت.

بنابراین وقتی نتایج بیوپسی سینه او برای سرطان مثبت شد، او در ناباوری بود.

به عنوان نماینده فروش شرکتی که آزمایش هایی را انجام می دهد که به تصمیم گیری در مورد گزینه های درمانی بیماران مبتلا به سرطان پستان کمک می کند، هرگز به ذهنش خطور نکرد که ممکن است روزی به این آزمایش نیاز داشته باشد.

او گفت: "من همیشه فکر می کردم که سرطان سینه را دریافت خواهم کرد." "من هرگز فکر نمی کردم که در واقع یکی از این بیماران باشم."

پس از انجام لامپکتومی، گزارش های آسیب شناسی نشان داد که حاشیه های تمیزی وجود ندارد، به این معنی که بافت اطراف نیز دارای سلول های سرطانی است. جراح او ماستکتومی را توصیه کرد.

"پس من این کار را کردم. من ماستکتومی دو طرفه داشتم. پستان راست من سرطانی نبود، اما ماستکتومی دو طرفه را با بازسازی انتخاب کردم.»

عصبانیت بارزترین واکنش عاطفی او بود.

"من فکر می کردم که به هیچ وجه این اتفاق نمی افتد. من تمام دلایلی را مرور می کردم که نباید من باشم و اصلا با تصویر سرطان سینه مطابقت ندارم. من همه چیز را درست انجام دادم. من از قوانین پیروی کردم. و من هر روز در این زمینه صحبت می کردم. مدت زیادی طول کشید تا سرم را در اطراف این واقعیت بپیچم که احتمالا می توانم یک در هشت نفر باشم (میزان تشخیص سرطان پستان). من آمار را می دانستم اما هرگز فکر نمی کردم که من باشم."

هنگامی که او شروع به اعتماد به کارن ناروم، پرستار در کلینیک پستان پرخطر TMCOne و مری ورپلانک، ناوبر پرستار کرد، توانست آرامش پیدا کند. جراح سینه، انکولوژیست پزشکی و جراح پلاستیک ترمیمی سینه به او کمک کردند تا قدرت و اعتماد به نفس مورد نیاز خود را پیدا کند و به او امید بازگشت به "زندگی عادی" خود را داد.

کاتز گفت: «من مراقبت، نگرانی و همدلی عالی و واقعی از آنها دریافت کردم. "بعد از چند هفته دیگر برای خودم متاسف نشدم. من کاری برای انجام دادن داشتم و احساس می کردم که باید شرکت کننده خوبی باشم زیرا تیمم تمام تلاش خود را به من می داد. باید تمام تلاشم را می کردم و در این نبرد شرکت می کردم. من می خواستم برنده شوم و خوب بیرون بیایم."

ناروم گفت: "فهمیدن اینکه سرطان سینه دارید و ماستکتومی می تواند از نظر احساسی دشوار باشد." "بسیار مهم است که کسی را پیدا کنید که بتوانید با او صحبت کنید و به او اعتماد کنید. این می تواند یک دوست، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی، گروه پشتیبانی یا هر کسی باشد که با او صحبت می کنید.

کاتز گفت که او همچنین از طریق کار و تجربه اش در مورد سرطان سینه شروع به فکر کردن به همه افرادی کرد که ممکن است به آنها کمک کند.

او به یاد می آورد: "من مدام فکر می کردم که می دانم روزی می توانم کمک کنم."

کاتز گفت که در طول درمان و بهبودی، بهترین کاری که دوستان می توانند انجام دهند این است که با آنها تماس بگیرند.

"تماس بگیرید. آن را تصدیق کنید. "بیمار با دوستانش تماس نمی گیرد تا بگوید سلام من فقط می خواهم به شما اطلاع دهم که سرطان سینه دارم." من از دوستانم حتی از راه دور که تماس می گرفتند یا پیامک می دادند و می گفتند، بسیار قدردانی می کردم: "شنیدم که حالتان خوب نیست. من برای شما اینجا هستم. این بد است. هر زمان که خواستید با من تماس بگیرید. دوستت دارم.» این نوع پیام ها. این تمام چیزی است که لازم است."

اکنون حدود یک سال می گذرد و کاتز در حال کار است، ورزش می کند و زندگی سالمی دارد.

او توصیه های زیر را به هر کسی که مبتلا به سرطان سینه تشخیص داده شده است ارائه می دهد: