آنجل میسون همیشه نمی خواست پرستار شود، اما وقتی مادربزرگش در بیمارستانی در میشیگان مراقبت عالی دریافت کرد، نظرش تغییر کرد.

او گفت: «در ابتدا نمی خواستم پرستار شوم.» «مادرم، عمه و زن برادرم همه پرستار هستند، اما این رویای من نبود. تا زمانی که مادربزرگم در بخش مراقبت های ویژه بود و مراقبتی که دریافت می کرد فوق العاده بود. پرستارها خیلی مهربان بودند. خانواده زیادی آنجا بودند و آن ها خیلی صبور بودند و وقت گذاشتند تا همه کارهایی که انجام می دادند را توضیح دهند. به خانه رفتم و به همسرم گفتم: «فکر می کنم می خواهم به مدرسه پرستاری بروم.»

پس از اتمام مدرسه پرستاری و چند سال کار در میشیگان، میسون و خانواده اش به توسان نقل مکان کردند و او به عنوان پرستار ثبت شده در TMC در بخش پزشکی/جراحی بزرگسالان مشغول به کار شد. این هشت سال پیش بود. اکنون، او به عنوان مدیر پرستاری همان بخش فعالیت می کند. او رسالت خود را یافته و عاشق کمک به بیماران و خانواده هایشان برای داشتن همان تجربه ای است که سال ها پیش با مادربزرگش داشت.

او گفت: «واقعا تبدیل به عشق و شور و اشتیاق شد.» «فکر می کنم واقعا همیشه بخشی از من بود.»

دور شدن از بیمارستان صمیمی و خانوادگی که در میشیگان شروع کرده بود، در ابتدا ترسناک بود.

او به یاد آورد: «نگران بودم که دختر جدید باشم.» «اما وقتی به TMC آمدم، تفاوتی نداشت. احساس راحتی و خوش آمدگویی داشتم و خیلی زود روابطی در واحد برقرار کردم. فکر می کنم همین باعث شده اینجا بمانم. این مردم هستند.»

میسون عاشق این است که همیشه روابط خوبی با مدیران و تیم اجرایی داشته است.

«احساس می کنم توانایی داشتن رابطه کاری با تیم اجرایی و مدیران و حتی حضور پرستار در متن بسیار مهم است. و فکر نمی کنم بسیاری از سیستم های دیگر این ویژگی را داشته باشند.» «فرهنگ خانواده در تمام تعاملات ما – با کارکنان و مدیران ارشد – مشهود است. فکر می کنم این حس برجسته در TMC است.»