Eenvoudige momenten, zoals naar de winkel gaan met haar kinderen, doen Melissa Campos beseffen hoe gezegend ze werkelijk is.

De 35-jarige moeder van twee kinderen is borstkankeroverlevende.

"Er zijn zoveel kleine dingen waar we over klagen," zei Campos. "Maar ik zeg van niet. Ik ben zo blij dat ik er nog ben."

Op een bepaalde manier schrijft Campos haar overleving toe aan de borstkankerdiagnose van haar moeder slechts enkele maanden eerder.

Toen haar moeder haar diagnose kreeg, merkte Campos een symptoom op waar ze eigenlijk niet echt op had gelet – een branderig gevoel in haar borst. Ze had een doorgewinterde mammografie gehad, dus dacht dat ze in orde was. Gezien de omstandigheden met haar moeder dacht ze dat het beter was om het zekere voor het onzekere te nemen.

Ze belde haar huisarts en kreeg een verwijzing naar de TMC High Risk Breast Clinic.

Karen Narum, verpleegkundig specialist in de kliniek, stuurde Campos voor een 3D-mammografie, die ook normaal was. Maar met de risicofactoren van de Campos ging Narum door.

"Ze zei: 'Ik ben niet tevreden tot je een MRI krijgt en als die negatief is, hebben we meer geruststelling," herinnerde Campos zich. "En inderdaad, ik heb de MRI gedaan en ze riep me terug voor een biopsie. Het was kanker."

Toen haar chirurg, Dr. Ley, een lumpectomie uitvoerde, vond ze een nieuwe plek op kanker. Toen nam Campos de moeilijke beslissing om een dubbele borstamputatie te ondergaan.

"Dr. Ley is teruggegaan om wat lymfeklieren te verwijderen en de randen te controleren om zeker te zijn dat het schoon was, maar tegen die tijd had ik al besloten dat ik liever de mastectomie wilde doen omdat ik bang was," zei ze. "Ik wilde het risico niet nemen. Mijn zoon zat in groep 3 en mijn dochter ging naar de middelbare school. Ik kon het risico niet nemen."

Ze worstelde aanvankelijk met haar kankerdiagnose en de mastectomie, maar mensen vinden met wie ze kon praten hielp haar zich begrepen en minder alleen te voelen.

"Het was moeilijk," zei ze. "Ik huilde de hele tijd. Ik was jong en had nooit gedacht dat dit mij kon overkomen. Ik kon er niet eens over praten omdat mijn moeder ook gediagnosticeerd was, maar ik realiseerde me dat ik met iemand moest praten om het gevoel te hebben dat ik begrepen werd. Ik moest beseffen dat het oké is om bang, boos, verdrietig en alles daartussenin te voelen en dat er geen goed of fout manier is om ermee om te gaan. Het is belangrijk om iemand te vinden om contact mee te zoeken."

Die steun kwam van een collega, haar man, haar dochter en borstkanker-steungroepen.

Zij en haar moeder zijn allebei volledig hersteld van kanker. Campos voelt zich geweldig, en ze heeft het een en ander geleerd door die ervaring.

"Het is heel belangrijk om naar je lichaam te luisteren," zei ze. "Zelfs als je jong en gezond bent en niet in het profiel van een borstkankerpatiënt past. Als je twijfelt, zoek dan een zorgverlener die je vertrouwt en die voor je zal opkomen."

"Kanker maakt geen onderscheid," zei Narum. "Dus als je het gevoel hebt dat er iets niet klopt, laat het dan alsjeblieft nakijken. Als je het gevoel hebt dat je zorgen niet worden aangepakt, kom dan voor jezelf op. Het is oké om een second opinion te vragen."

Nu werkt Campos en gaat hij naar school met als doel zich in kankeronderzoek te begeven.

Ze wil jongere vrouwen die een borstamputatie ondergaan helpen met deze boodschap: "Je gaat erom rouwen en dat is oké. Maar je bent nog steeds jij. Je kunt er nog steeds op je best uitzien en je best voelen, zelfs op dagen waarvan je denkt dat je het niet kan. Leef gezond en doe dingen voor jezelf, of het nu sporten is of je haar laten doen."

--

Als je merkt dat er iets niet klopt met je borsten, vraag dan je arts naar een verwijzing naar de Borstkliniek voor Hoog Risico.