چشم انداز جراحی کودک برای همه ما دلهره آور است، اما اگر فرزند شما برای ادغام محرک های دنیای اطراف تلاش کند چه؟ اگر عمل ساده یک پرستار جدید که وارد می شود و بدون هشدار یک دستبند اعلان جدید روی مچ دست کودک شما می گذارد کافی باشد تا کودک شما را به مدت نیم ساعت زیر میز بفرستد، چه؟ اگر فرزند شما که برای جراحی می رود نیز اوتیسم داشته باشد چه؟

در پیش دبستانی مشخص شد که مک پسر کتی با مشکلات پردازش حسی مشکل دارد. در مهدکودک، او رسما به عنوان یک طیف اوتیسم تشخیص داده شد. اوتیسم اغلب یک ناتوانی پنهان است. هیچ ویلچر یا عصایی وجود ندارد که نشان دهنده معلولیت باشد، اما واقعیت این است که اوتیسم می تواند چالش های قابل توجهی را برای کارهای روزمره ایجاد کند که اکثر ما آن را بدیهی می دانیم. در این، کتی نکات خود را برای حمایت و تربیت کودک مبتلا به اوتیسم از طریق جراحی بر اساس تجربه آنها به اشتراک می گذارد:

کتی پیشنهاد می کند که والدین باید شرایط را مدیریت کنند، پیش بینی کنند که کجا ممکن است مشکل وجود داشته باشد و برنامه ریزی کنند. مک به خصوص رسا نیست، بنابراین ارزیابی سطح اضطراب او تا زمانی که عقب نشینی نکند دشوار است. بینش کتی به عنوان والدین در مورد وضعیت عاطفی مک بسیار ارزشمند است.

1. سه تا چهار روز قبل از جراحی، کتی توضیح داد که چه اتفاقی برای مک هشت ساله آن زمان می افتد. برای مک، زمان بسیار بیشتری به او زمان می داد تا وسواس داشته باشد و نگران جراحی آینده باشد.

2. تماشا کنید تور مجازی منطقه جراحی TMC قبل از روز. یک متخصص زندگی کودک هر مرحله را در طول مسیر توضیح می دهد. این تور فرصتی بود تا ببینیم مک چگونه پاسخ می دهد و کتی سوالاتی را برای کارکنان فرموله کند. متخصصان زندگی کودک TMC با همه کودکان در بیمارستان کار می کنند تا آنها را با روش ها آشنا کنند.

3. کتی یک برنامه بصری از رویدادها ایجاد کرد، آن را کپی کرد و به اشتراک گذاشت. مک می دانست که در هر نقطه چه اتفاقی می افتد و مرجعی برای بررسی داشت. مدیریت وضعیت با در نظر گرفتن نیازهای خاص فرزندتان، بهترین نتیجه را برای بهبودی فرزند شما و مدیریت زمان کارکنان فراهم می کند. کتی تا آخرین لحظه قبل از جراحی پسرش در کنار او ماند. پیش از این، مک با متخصص بیهوشی در مورد عشق مشترک آنها به هواپیما ارتباط برقرار کرد. این ارتباط امکان انتقال آسان او را با انتقال او به اتاق عمل فراهم کرد. کتی توانست در حالی که مک از خواب بیدار می شد در اتاق ریکاوری حضور داشته باشد.

4. کتی اقلام آشنایی را از خانه برای مک آورد، از جمله یک پتوی وزنی که به آرامش مک کمک می کند. کتی تا حد امکان سعی کرد محیط و برنامه خود را بازسازی کند.

5. کتی این تجربه را به عنوان تعادلی بین حمایت از فرزندتان و اعتماد به کادر پزشکی، پس از اطلاع از نیازهای خاص فرزندتان، برای انجام بهترین کار توصیف می کند - فهمیدن اینکه برای چه چیزی فشار بیاورید و چه زمانی دوباره گروه بندی کنید.