سینتیا لوبیگ همیشه پایه و اساس خانواده اش بوده است. وقتی در سال ۲۰۱۸ به سرطان ریه مبتلا شد، در حال تعادل بین زندگی به عنوان همسر، مادر، مادربزرگ و مراقب بود.

«ترسیدم،» لوبیگ گفت. «من یک شوهر معلول داشتم، دو فرزند فوق العاده، و در آن زمان مراقب مادرم بودم. اصلا نمی دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد.»

در ۶۱ سالگی، لوبیگ در پذیرش تشخیص خود دچار مشکل شد. او همیشه از آن دسته افرادی بود که لباس «زن شگفت انگیز» خود را می پوشید و کارها را انجام می داد. اما این بار فهمید که این چیزی نیست که بتواند به تنهایی حمل کند.

او گفت: «یادم می آید یک روز که وارد ویزیت شدم دکترم پرسید حالم چطور است—و جوابم این بود: 'هیچ ارزشی ندارد'» او گفت. «همان موقع بود که با کری آشنا شدم. او از آن زمان برای من نقطه عطفی بوده است.»

کری ریوز، مددکار اجتماعی در مرکز سرطان TMC Health، به بیماران کمک می کند تا مسیر سرطان خود را طی کنند. نقش او برای هر فرد متفاوت به نظر می رسد—چه دست گرفتن باشد و چه وصل کردن آن ها به منابع حیاتی، هدف او حمایت از بیماران به هر شکل ممکن است.

«همه فکر می کنند وقتی تشخیص داده شوند همه چیز متوقف می شود، اما اینطور نیست. زندگی همچنان ادامه دارد»، ریوز گفت. «تو می تونی همه حمایت دنیا رو داشته باشی، اما وقتی داری این رو تجربه می کنی، هنوز حس می کنی تنها هستی.»

اگرچه لوبیگ در خانه سیستم حمایتی قوی داشت، اما درخواست کمک برایش دشوار بود. ریوز در طول درمان و از دست دادن همسرش به چهره ای قابل اعتماد تبدیل شد.

لوبیگ گفت: «فقط داشتن آن یک نفر که می توانستم چیزهایی به او بگویم، چیزهایی که نمی توانستم به هیچ دیگر بگویم، زیباترین بخش این ماجرا بود.» «او در خیلی چیزهای مختلف به من کمک کرده. نه فقط سرطان.»

لوبیگ دیگران را تشویق می کند که سلامت خود را در اولویت قرار دهند و غربالگری شوند. او تشخیص زودهنگام و حمایتی که همچنان دریافت می کند را مدیون بقای خود می داند.

«اگر با یک سیگاری زندگی کرده اید یا تا به حال سیگار کشیده اید— لطفا فقط آزمایش پایه را انجام دهید! خیلی مهمه. من هنوز اینجام.»